نویسنده: امیر حسین آکار - ۱۳٩٠/٥/۱۳
چشمت را بر این دریچه بگذار
دختر بچه هایی
از خواب هایت می پرند و
برای عروسک هایی که سال هاست
پلکی بر هم نگذاشتند
لالایی می خوانند
سه ...
دو ...
یک ...
حرکت می کند گلوله ای
کودکان را دور می زند
می ایستد
قلب عروسکی
که برای دختری لالایی می خواند تا از خواب نپرد
خوب نگاه کن
سکانس های این فیلم بی پایان است
جهان
کارگردانی ست
که حتی کودکان را به بازی می گیرد